Mundo Flamenco – “Funky en Melancholiek”

Share

facebooktwittergoogle plus
pinterest

Recensie Luzazul Mundo Flamenco

 


Funky en melancholiek

Lichtvoetig, ritmisch, soms melancholiek of triest, maar levenslustig. Zo klinkt Braziliaanse muziek. En zo klinkt ook de nieuwe cd Canvas van LuzazuL. Hoewel het eigenlijk geen Braziliaanse muziek is, want zangeres Magda Mendes komt uit Portugal en de muzikanten uit Noordwest-Europa. Magda Mendes heeft een prachtige, heldere stem met een kenmerkend Portugees geluid dat zorgt voor het nodige Fado-gevoel. Producer en multi-instrumentalist Martijn Morselt en toetsenist Emiel van Rijthoven vormen met hun grooves de basis voor de sound van de muziek, ondersteund door percussionist Udo Demandt met zijn veelzijdige ritmes uit Zuid-Amerika en Andalusië. Flamencogitarist Alain Labrie kleurt op zes van de elf nummers de muziek in met een warm en typisch ‘diep’ Spaans geluid. Als gast speelt op twee nummers de Antiliaanse percussionist Roël Calister mee, die op zijn beurt weer ervaring heeft met Kaapverdische muziek. Hiermee is de mix van stijlen aardig geschetst; een Spaans-Portugese ida y vuelta.

Een dergelijke melting pot heeft een risico. Net als bij het koken van een gerecht met veel verschillende kruiden dienen de ingrediënten zorgvuldig op elkaar te worden afgestemd. Gelukkig is dat hier goed gelukt. Er is een mooie afwisseling in sfeer en tempo tussen de nummers. De swingende basgitaar vormt een ijzersterke combinatie met de elektrische piano. Deze combinatie is door anderen in de lichte muziek al beproefd, maar ook op deze cd klinkt het door de uitgekiende arrangementen aantrekkelijk. Aanstekelijk is het (verder Portugeestalige) lied De Maas, verdrietig klinkt Amor, waarbij de serieuze toon gezet wordt door de gitaar van Alain Labrie. in Ondas horen we fijne palmas, gecombineerd met een Braziliaans klinkend refrein: als je nog stil zat, dan ga je nu dansen. In Deslizando komen we even in Zuid-Spanje: het is zelfs por seguiriyas. Nunca se Cansa daarna is funky maar toch melancholiek. Het gevoelige 6/8e walsje met de grappige titel Amsterdão doet in de verte denken aan de klank van een droevig draaiorgel. Dit klinkt nóg beter dan Luzazul’s vorige cd uit 2006: fris en actueel, met een mooi helder en open geluid. De muziek ligt gemakkelijk in het gehoor, zonder easy listening te worden. Dat komt mede doordat we echte muzikanten op echte instrumenten horen, en geen computers. Mooi is trouwens ook het artwork en grafisch ontwerp van de cd-hoes, gemaakt door Martijn Fernández Córdoba.

Met zo’n cd verdien je toch meer concerten dan die twee die er op dit moment op hun website voor dit najaar worden aangekondigd.

LuzazuL, Canvas, MundoRecords MDR13001

M.v.H.



Leave us a comment


Comments are closed.

Translate »